ظریف در نیویورک: ایران به دنبال جنگ با عربستان نیست

[ad_1]

 

محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، روز دوشنبه، در اندیشکده «شورای روابط خارجی» آمریکا سخنرانی کرد و سپس به سؤالات حاضران در این نشست پاسخ داد. موضوع نشست این اندیشکده، تحولات خاورمیانه و راه‌حل‌ پیشنهادی ایران برای حل بحران‌های جاری است. در این نشست، برخی از دیپلمات‌های سابق آمریکایی، صاحب‌نظران و نخبگان سیاست خارجی آمریکا و نمایندگان رسانه‌های مختلف جهان حضور داشتند.
خودتان را مسخره نکنید!
«ریچارد هاس»، رئیس اندیشکده شورای روابط خارجی، میزبان این نشست بود؛ او از ظریف درباره ادعای ریچارد تیلرسون، وزیر امور خارجه آمریکا درباره تغییر رژیم ایران می‌پرسد. ظریف در پاسخ به او می‌گوید: «تأثیر این مسئله بر دیدگاه ما این است که متوجه می‌شویم آمریکا از تاریخ عبرت نمی‌گیرد. آمریکا در ایران در سال ۱۹۵۳ دست به تغییر رژیم زد و می‌بینید که این حرکت چه برایندی برای آمریکا داشت. آمریکا از زمان انقلاب، سیاست تغییر رژیم را دنبال می‌کند. این روند در دوره ریاست‌جمهوری اوباما رسما متوقف شد؛ هرچند به اعتقاد ما در عمل این نبود». به گفته ظریف، تفاوت میان ایران و هم‌پیمانان آمریکا در منطقه این است که ما مشروعیت و قدرت خود را از مردم می‌گیریم. واقعیت این است که ما در ۳۸ سال گذشته تحت فشار بوده‌ایم. همه کشورهای منطقه ما نوعی چتر خارجی دارند؛ یا از طریق ناتو یا پشتیبانی مستقیم آمریکا. اما ایران چنین وضعیتی ندارد. ما چطور بدون هیچ حمایت خارجی قادر به ادامه بوده‌ایم؟ علت این است که به مردم خود متکی هستیم.
به گزارش ایسنا، او این‌طور ادامه می‌دهد: «این مردم ۱۰ ساعت در صف بودند تا در انتخابات ریاست‌جمهوری رأی دهند. ژنرال ماتیس چند روز پیش گفت ایرانی‌ها حق انتخاب ندارند و آیت‌الله، رئیس‌جمهور را انتخاب می‌کند و این‌گونه توضیح داد که انگار ترامپ در آمریکا رئیس‌جمهور بعدی را انتخاب کند. مردم ۱۰ ساعت در صف می‌ایستند که رئیس‌جمهوری را انتخاب کنند که از قبل انتخاب شده است؟! شاید مردم داخل ایران شست‌وشویی مغزی شده‌اند! ایرانی‌ها در لس‌آنجلس چهار ساعت در صف می‌ایستند که رئیس‌جمهوری را انتخاب کنند که از قبل مشخص است؟! خودتان را مسخره نکنید! به واقعیت‌ها بنگرید. تغییر رژیم در ایران جواب نمی‌دهد؛ زیرا ایران کشوری نیست که برای بقا و مشروعیت خود به آمریکا وابسته باشد».
با تیلرسون گفت‌وگو نداشتم
«با رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه آمریکا گفت‌وگویی نداشته‌‌ام، اما این به این معنا نیست که احتمال تعامل در آینده وجود ندارد». این را ظریف در پاسخ به تعامل او با تیلرسون می‌گوید. او معتقد است: «تسلیحات هسته‌ای، امنیت هیچ کشوری را تأمین نمی‌کند».
تحریم جواب‌گو  نیست
وزیر امور خارجه درباره تحریم‌های آمریکا علیه برنامه هسته‌ای ایران چنین پاسخ داد: «آمریکا باید رویه خود را در قبال تحریم‌ها تغییر دهد. وقتی آمریکا تحریم‌های هسته‌ای را علیه ایران آغاز کرد، ما ۲۰۰ سانتریفیوژ داشتیم که پس از تحریم‌ها و در زمان مذاکرات این تعداد به ۲۰‌ هزار سانتریفیوژ رسید. پس نتیجه این تحریم، ۱۹‌هزار‌و ۸۰۰ سانتریفیوژ بیشتر بوده است. تحریم‌ هیچ‌گاه کارآمد نبوده است. به‌عنوان فردی که در سال ۱۹۸۲ پایان‌نامه ارشد خود را درباره تحریم‌ها نوشته‌ام، می‌گویم که تحریم جواب نمی‌دهد».
رفراندوم نتیجه فاجعه‌باری دارد
ظریف درباره موضع ایران در قبال استقلال کردها و رفراندومی که می‌خواهند در اقلیم کردستان عراق برگزار کنند، گفت: «به اعتقاد ما، رفراندوم گزینه درستی نیست و نتیجه فاجع١ه‌باری برای عراق به دنبال خواهد داشت. تأثیر این کار برای امنیت عراق و منطقه فاجعه‌بار خواهد بود. ما به دوستان خود در کردستان عراق که همگی از بارزانی گرفته تا سایرین دوست ما هستند، توصیه کرده‌ایم که این کار را نکنند. به نظر من، این نظر مشترک همه کشورهای منطقه است. بااین‌حال معتقدم سیاست‌های ضدکردی در هر‌جای منطقه نتیجه عکس خواهد داد».  سپس، هاس از ظریف درباره سیاست‌های ترکیه در قبال کردها پرسید؛ ظریف پاسخ داد: «من در امور داخلی سایر کشورها مداخله نمی‌کنم. من صرفا تحلیلگری هستم که نکات تحلیلی مطرح می‌کنم».
جنگ داخلی یمن به نفع هیچ‌کس نیست
ظریف در بخش دیگری از صحبت‌های خود به وضعیت یمن و رابطه ایران و عربستان اشاره کرد: «امیدواریم مناقشه یمن به درگیری مستقیم میان ایران و عربستان سعودی منجر نشود. جنگ داخلی یمن به نفع هیچ‌کس نیست».  وزیر امور خارجه کشورمان درباره خطر جنگ میان دو کشور تأکید کرد: «ایران مسلما امیدوار است وارد چنین جنگی با عربستان نشود. ایران و عربستان لازم نیست یکدیگر را در منطقه خاورمیانه نادیده بگیرند». او افزود: «هرچند دو کشور درباره یمن و سوریه توافق نظر ندارند، اما می‌توانند برای پایان این مناقشه‌ها با هم همکاری کنند».
خروج از توافق هسته‌ای، راهکاری برای مقابله با بدعهدی ترامپ
وزیر امور خارجه ایران، همچنین در مصاحبه‌ای که با نشریه «نشنال‌اینترست» آمریکایی انجام داده، با اشاره به نقض روح توافق هسته‌ای از سوی دولت دونالد ترامپ می‌گوید: «ما مسیری را در پیش گرفتیم که در چارچوب توافق هسته‌ای تعیین شد. به کمیسیون مشترک رجوع و در آن بحث خواهیم کرد تا اطمینان یابیم این کوتاهی‌های آمریکا چاره‌اندیشی خواهد شد. این مسئله موضوع یکی از مباحث پیش‌رو در نشست کمیسیون مشترک نه‌تنها در دوران دولت ترامپ بلکه در دوران دولت پیشین یعنی رئیس‌جمهور اوباما بوده است. به‌عنوان مثال چندین ماه طول کشید تا آمریکا مسیر خرید هواپیماها را هموار کند. بسیار زمان برد تا آمریکا وضعیت خرید هواپیماهای ایرباس و به علاوه هواپیماهای بویینگ را مشخص کند. برای ایرباس ٩ ماه و بویینگ چهار ماه زمان برد که از نظر ما بسیار طولانی بود. بنابراین این موضوع را در کمیسیون مشترک مطرح کردیم. البته بخشی از آن چاره‌اندیشی شد اما بخش‌های دیگر نه. این مسیری است که پیش‌روی ما قرار دارد. اگر مسئله نقض عمده یا آنچه در متن توافق هسته‌ای عدم اجرای قابل توجه تعریف شده، باشد، ایران گزینه‌های دیگری را شامل خروج از توافق هسته‌ای پیش‌رو دارد».
با لفاظی تفاهم ممکن نیست
او در پاسخ به اینکه آیا می‌توان با ترامپ تعامل کرد یا نه؟ چنین پاسخ می‌دهد: «لفاظی هرگز به ایجاد فهم بیشتر در تعامل با ایران یا هر کشور دیگری منجر نخواهد شد. ما باید در ارسال پیام محتاط‌تر باشیم، چراکه هفته‌های پیش در منطقه همین انتقال پیام اشتباه، به‌ویژه پس از برگزاری نشست ریاض به واکنش شدید در این منطقه، نه میان متحدان آمریکا و ایران، بلکه میان خود متحدان آمریکا منجر شد. بنابراین من معتقدم باید پیچیدگی‌های منطقه را بفهمیم و آن را در نظر داشته باشیم». او افزود: «ایران به‌طور قطع (با توافق هسته‌ای) نه‌فقط با آمریکا، بلکه با گروه ١+۵ که به تأیید شورای امنیت نیز رسید، در مسیر تفاهم قدم برداشت. در این مرحله ما با اجرای این توافق راضی خواهیم شد. همان‌طور که در گذشته گفته‌ایم می‌خواهیم این توافق یک زیربنا باشد، نه سقف اما برای اینکه این توافق یک بنای محکم باشد ما می‌خواهیم اطمینان یابیم که تمام طرف‌ها به تعهداتشان به‌طور کامل و با حسن‌نیت عمل می‌کنند. اگر به این مرحله برسیم سپس راهی به سوی پیشرفت بیشتر باز خواهد شد». او درباره مسیر روابط ایران و آمریکا می‌گوید: «این مسئله کاملا به رویکردی که آمریکا و آنچه دولت کنونی در قبال ایران اتخاذ می‌کند، بستگی دارد».
آینده نفود ایران در سوریه
ظریف درباره آینده نفوذ ایران در سوریه گفت: «من گفته‌ام که ما یک سیاست قطعی برای مقابله با تروریسم و افراطی‌گری داریم. چه در افغانستان در جریان حمله طالبان یا حتی زمانی که آمریکا عراق را اشغال کرده بود. ما امروز علیه عناصر تروریستی و افراطی‌گری در عراق مبارزه می‌کنیم. این مسئله در سوریه نیز صادق است و این یک سیاست همیشگی و پایدار است…».
ظریف از پنجشنبه هفته گذشته برای شرکت در نشست مجمع عالی‌رتبه سیاسی سازمان ملل متحد به نیویورک سفر کرده است. او روز گذشته، با «آنتونیو گوترش»، دبیرکل سازمان ملل متحد دیدار و رایزنی کرد. مجید تخت‌روانچی و سیدعباس عراقچی در این سفر، ظریف را همراهی می‌کنند.

[ad_2]

لینک منبع

فایننشال تایمز: قرارداد توتال بدون نظر مکرون با ایران امضا نشده / رئیس جمهور فرانسه بزودی راهی تهران می شود؟

[ad_1]

خبر انعقاد قرارداد از سوی شرکت توتال برای توسعه فاز بعدی میدان گازی پارس جنوبی روز دوشنبه اعلام شد. همزمان، امانوئل ماکرون رئیس جمهور فرانسه در کاخ ورسای سخنرانی کرد. این توافق بیانگر بازسازی اعتماد متقابل بین ایران و فرانسه و تحولات جدید خاورمیانه در حوزه تجارت نفت و گاز و همچنین شروع رابطه دوباره با ایران پس از حدود چندین سال انزوای این کشور است.

به گزارش «انتخاب»؛ هفته گذشته در همین نشریه، مقاله‌ای انتقادی درباره بزرگ‌ترین شرکت‌های فرانسه نوشته شده بود اما امروز توتال شایسته تحسین است. توتال نشان داده که به اظهارات خصمانه امریکا علیه ایران توجه نمی‌کند. دونالد ترامپ بار‌ها توافق هسته‌ای با ایران را مورد انتقاد قرار داده ولی چیزی به عنوان جایگزین ارائه نداده است. تداوم تحریم‌های امریکا و تهدید به تلاش‌های بیشتر برای انزوای ایران باعث دور ماندن بیشتر شرکت‌های غربی از این کشور شده. توتال تصمیم گرفته که خود را وارد این جنجال‌ها نکند.

سرمایه گذاری این شرکت فرانسوی در ایران که ارزشی بالغ پنج میلیارد دلار طی چند سال آینده و سهامداری بیش از ۵۰ درصدی این شرکت در کنار شرکت‌های CNPC چین و پتروپارس ایران که زیر مجموعه شرکت ملی نفت ایران است داشته، سرمایه گذاری چندان بزرگی نیست؛ ولی این اقدام را می‌توان شروع اتفاقات بزرگ‌تر برای ایران دانست.

بحث وگفتگو در مورد این سرمایه گذاری به مدت‌ها قبل باز می‌گردد. شرکت توتال بیش از یک دهه است که به سرمایه گذاری در پروژه پارس جنوبی علاقه نشان داده است و درسال ۲۰۱۲ نیز در شرف انعقاد قرار با ایران بود که فرایند مذکور به علت اعمال تحریم‌های اروپا علیه ایران متوقف ماند.

شرکت توتال یک شرکت دولتی نیست، ولی به دشواری می‌توان باور کرد که این توافق بدون نظر مساعد مکرون امضا شده باشد. شگفت زده نخواهیم شد اگر رئیس جمهور تصمیم بگیرد به نشانه تجدید روابط نزدیک میان فرانسه و ایران، از این کشور دیدن کند. سابقه روابط این دو کشور به زمان لویی چهاردهم و کولبر وزیر دارایی او در نیمه دوم قرن هفدهم، باز می‌گردد.

این قرارداد برای هردو کشور فرانسه و چین بیانگر آن است که تماس و نه انزوا بهترین رویکرد درقبال ایران محسوب می‌شود. این یک پیروزی برای پاتریک پویان، مدیر اجرایی شرکت توتال، محسوب می‌شود. خطر پذیری وارد شدن به کشوری مانند ایران جدی است، ولی پویان با وارد کردن شرکت چینی CNPC که بدون تردید از حمایت پکن بهره می‌برد، آن را متوازن کرده است.

حضور شرکت چینی CNPCدر این توافق تضمین کننده بازار فروش گاز پارس جنوبی و سرمایه گذاری احتمالی در زمینه نفت و گاز در ایران است. اگر تحریم‌های امریکا تشدید شوند و اگر بانک‌های بین المللی از تامین مالی پروژه‌ها در ایران امتناع کنند، توتال می‌تواند از طریق موسسات مالی چینی به فعالیت خود ادامه دهد. اکنون اگر بهای نفت در سطح ۵۰ دلار در هربشکه یا کمتر باقی بماند، فعالیت‌های تجاری برای شرکت توتال به طور کامل امکان پذیر خواهد بود.

ولی مساله به خطرات کاهش قیمت مربوط می‌شود که بسیار مهم است. ایران از آن جهت با اوباما توافق امضا کرد که به افزایش درآمدهای خود نیاز دارد و می‌داند که باید سرمایه گذاری خارجی قابل توجهی را جذب کند. بیژن زنگنه، وزیر نفت ایران، هفته جاری به نیاز خود برای سرمایه گذاری۲۰۰ میلیارد دلاری که ۷۰ درصد از آن از خارج حاصل خواهد شد، اشاره کرد.

ایران از نگاه شرکت‌های نفت وگاز بین المللی از مزیت قابل توجهی برخوردار است: میزان منابع توسعه نیافته این کشور که باعث شده است ایران یک تولید کننده بلند مدت با هزینه اندک در شرایط مازاد انرژی کنونی باشد، برای شرکت‌های خارجی مطلوب است.

به موجب تازه‌ترین بررسی منتشره از سوی نشریه «بررسی آماری بی‌پی» ایران دارای بیش از ۱۵۰ میلیاردر بشکه نفت و ۳۳ هزار میلیارد متر مکعب گاز است ولی این ارقام تنها به ذخایر اثبات شده مرتبط می‌شود و بسیاری از مناطق این کشور هنوز کشف نشده باقی مانده‌اند. همه شرکت‌های بزرگ دسترسی به منابع بلند مدت به هزینه اندک را مهم تلقی می‌کنند.

شرکت‌های امریکایی که نمی‌توانند وارد بازار ایران شوند، باید خشمگین باشند. دیگر شرکت‌های بین المللی غربی که به هنگام اقدام نکرده‌اند یا در برابر تحریم‌های امریکا مطیع بوده‌اند، تنها باید خود را ملامت کنند.

در آینده چه روی خواهد داد؟ شاید امریکا علیه شرکت توتال یا کشور فرانسه دست به تلافی بزند. شاید ترامپ سفر خود به پاریس را به مناسب روز ملی فرانسه را لغو کند. وقوع هر چیزی ممکن است ولی واشنگتن در مقابل می‌تواند درعوض به یک برآورد منطقی اقدام کند. بهترین راه برای تحت الشعاع قراردادن توافق اوباما با ایران آن است که ترامپ خود به نوعی توافق با ایران دست یابد که تعهد این کشور به محدود کردن توسعه هسته‌ای خود را دوباره تائید و حضور شرکت‌های امریکایی در این کشور سرشار از انرژی تضمین کند.

[ad_2]

لینک منبع

تنش رو به افزایش؛ گزارش اکونومیست از اختلافات در حاشیه خلیج فارس

[ad_1]

 

اهمیت قطر در منطقه

قطر به لحاظ وسعت، کشوری کوچک اما مهمی‌ است و بزرگ‌ترین تولیدکننده گاز مایع طبیعی و مرکز هواپیمایی منطقه به حساب می‌آید. اکنون روابط میان قطر و ایران در توسعه و گسترش بزرگ‌ترین میدان گازی دنیا یعنی میدان مشترک گازی پارس جنوبی، بیش از پیش بهبود یافته است. قطر میزبان بزرگ‌ترین پایگاه هوایی آمریکا به حساب می‌آید که تا پیش از این آمریکایی‌ها در آن احساس امنیت می‌کردند، اما با حضور ترامپ در کاخ سفید، اکنون هیچ‌کس اطمینان ندارد.

حل مشکلات و پیچ‌ و تاب‌های بحران قطر بسیار چالش‌‌برانگیز است. تلاش عربستان و امارات برای منزوی کردن قطر، از پیش تعیین‌ شده به نظر می‌رسد و احتمالا ربطی به اظهار نظرهای همدلانه امیر قطر درباره ایران ندارد. اکنون با این سوال مواجه هستیم که امارات و عربستان با قطع روابط دیپلماتیک، بستن مرزهای زمینی و حریم هوایی می‌خواهند به چه هدفی برسند. هفته گذشته، موضع واشنگتن دراین‌ باره مبهم بود: رکس تیلرسون وزیر امور خارجه آمریکا از سعودی‌ها و اماراتی‌‌ها خواست خونسردی خود را حفظ کنند؛ در حالی‌ که ۹۰ دقیقه بعد دونالد ترامپ قطر را به حمایت مالی از تروریست‌ها محکوم کرد. موضع دقیق آمریکا چیست؟ بسیاری از تحلیلگران معتقدند قطر در برابر این فشارها تسلیم نخواهد شد و پاداش و مزیت‌‌های دیپلماتیک آن به ایران می‌رسد. هیجان دیپلماتیک لزوما نتیجه موفقیت‌‌آمیزی ندارد. محمد بن سلمان که فهمید پیروزی در یمن به‌ آسانی میسر نمی‌شود، از به دوش کشیدن عنوان «معمار جنگ نظامی» شانه خالی کرد. قیمت پایین نفت مانع از موفقیت برنامه تحول اقتصادی او با عنوان «چشم‌انداز ۲۰۳۰» می‌شود. قطع یارانه‌‌ها که زندگی مردم عادی عربستان را دشوار کرده، ممکن است برخلاف میل محمد بن سلمان دوباره برقرار شود. رژیم عربستان در گذشته نیز سعی برای براندازی قطر داشته، اما با شکست مواجه شده بود. این بار هم هیچ دلیل قابل اثبات و محکمی برای فرستادن قطر به لیست سیاه ارائه نشده است، آنها مدعی‌اند که برخی از چهره‌های گروه‌های افراطی در قطر حضور دارند؛ از جمله آنها یوسف قرضاوی، سخنگوی اخوان المسلمین، خالد مشعل که تا همین اواخر رهبر گروه حماس بود، عباس مدنی از الجزایر و چندین تن از رهبران طالبان هستند.

از آنجا که کویت و عمان، یعنی دو عضو دیگر از شورای همکاری کشورهای حوزه خلیج فارس (GCC)، از این حرکت سعودی‌ها حمایت نکردند، می‌توان آنها را نیز به نوعی حامی قطر به حساب آورد.از طرفی رویداد‌های اخیر در منطقه نشان از آن دارد که ترامپ به راحتی توانایی به ثمر رساندن اهداف خود در منطقه خاورمیانه را دارد.عبدالفتاح السیسی، رئیس‌جمهوری مصر اعلام کرده است که به ترامپ اجازه خواهد داد تا وی بدون هیچ مانعی دشمنان مصر را مورد هدف قرار دهد.در ۲۳ ماه مه(۲ خرداد)، دو روز پس از آنکه ترامپ و السیسی یکدیگر را در ریاض ملاقات کردند، السیسی حریف بالقوه خودش را دستگیر و دسترسی به وب‌سایت‌های «مدی مصر»، روزنامه برجسته مصر و ۲۰ رسانه دیگر شامل الجزیره و «‌هاف پست» عربی را مسدود کرد. در بحرین نیز مقامات دولتی، ۵ نفر را کشتند و بیش از ۲۸۶ نفر را در خانه یک روحانی شیعه بازداشت کردند، مدت کوتاهی پس از آن هم آنها حزب اصلی مخالف و سکولار را منحل کردند.به نظر می‌رسد این شیوه‌ای است که آمریکا برای کمتر کردن ثبات در خاورمیانه پیش گرفته است و به وضوح دیده می‌شود که با یک صحبت کوتاه، توانایی از بین بردن اتحاد میان آنان را دارد.

[ad_2]

لینک منبع